فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ ( 195 ) پس ، پروردگارشان دعاى آنان را أجابت كرد [ وفرمود كه : ] من عملِ هيچ صاحب عملي از شما را ، از مرد يا زن ، كه همه از يكديگريد ، تباه نمىكنم پس ، كساني كه هجرت كرده واز خانه‌هاى خود رانده شده ودر راه من آزار ديده وجنگيده وكشته شده‌اند ، بديهايشان را از آنان مىزدايم ، وآنان را در باغهايى كه از زير [ درختان ] آن نهرها روان است درمىآورم [ اين ] پاداشى است از جانب خدا وپاداش نيكو نزد خداست . ( 195 )